0V0A5370 copy

Алфавіт Лявона Вольскага

Калі ўзгадваеш асобу Лявона Вольскага, нічога дадаваць не прыходзіцца. І хай у кожнага свае асацыяцыі з Лявонам, яго складнікі жыцця – у абраных літарах.

0V0A5359 copy

Акорд. Акорды бываюць розныя – вясёлыя, сумныя, блатныя, простыя, авангардныя, дзембельскія, завяршальныя… З гэтых розных акордаў складаюцца розныя гармоніі. Потым пішуцца мелодыя і словы. І з усяго гэтага складаецца песня нашага жыцьця.

Часам вясёлая, часам не вельмі. У кагосьці доўгая, у кагосьці не зусім. У кагосьці яна ўпісваецца ў фармат беларускіх ФМ-радыё, а ў кагосьці – не.

Беларусь. Ёсць шмат штампаў пра гэтую краіну. Край бульбы, стабільнасці, апошнай дыктатуры, парадку, чысціні, добрых дарог… Яшчэ чамусьці лічыцца, што Беларусь маленькая. Штампы звычайна не зусім адпавядаюць рэчаіснасці. У маштабах Еўропы гэта зусім не малая краіна. Можа быць, проста не варта параўноўваць з гігантычным усходнім суседам?

Розныя стравы з бульбы ядуць ва ўсёй Еўропе, не кажучы пра абедзьве Амерыкі. Проста дранік будзе называцца недзе placek ziemniaczany, а недзе – kartoffelpuffer. Што такое беларуская стабільнасць, мы ўжо неаднаразова выпрабавалі на ўласным досведзе.

Апошняя дыктатура знянацку зрабілася не апошняй і нейкай несур’ёзнай. Безумоўна, нельга так казаць, калі ламаюцца лёсы людзей праз затрыманні, турмы, звальненні, чорныя спісы.  Але побач ідзе вайна і, як ні круці, ёсць з чым параўноўваць. Недарэчныя загады, беспакаранасць ахоўнікаў парадку, хаатычныя забудовы ў Менску…

Але на гэтай тэрыторыі ёсць нешта чароўнае і прыцягальнае. Яго не вызначыш ніякімі стабільнасцямі, дыктатурамі і дажынкамі. Гэта нешта магічнае і невытлумачальнае. Тое, што прымушае тут быць, ствараць, радавацца, пераймаць і сумаваць.

Ёлка. Па-беларуску вельмі цікава атрымліваецца: у лесе расце елка, а калі надыходзяць Каляды, у хаце з’яўляецца ёлка. Гэта тая самая елка з лесу, толькі ўпрыгожаная. Для мяне з дзяцінства ў гэтых зімовых святах ёсць нешта чароўнае і сакраментальнае.

Дзед Мароз, Зюзя, Святы Мікалай, ліхтарыкі, званочкі, падарункі і чаканне цуду. А цуды здараюцца, паверце. Асабліва ў калядна-навагодні час.

Іронія і самаіронія. Яна мне заўсёды дапамагае.

0V0A5357 copy+ copy

Мяжа. Мы жывем сярод розных межаў. Ёсць межы, якія рэгламентуюць нашыя паводзіны, дрэс-код, гастранамічныя і энагастранамічныя ўпадабанні, выбар аўтамабіля, жытла, спадарожнікаў жыцця… У некага гэтыя межы шырэйшыя, у кагосьці вузейшыя.

Нехта жыве ў велізарнай краіне, напоўненай тысячамі людзей і рэчаў, а хтосьці – ў маленькім горадзе-дзяржаве. Адзін чалавек шчаслівы ў межах свайго маленькага мястэчка, а другі няшчасны ў бязмежнай імперыі.

Рок. Гэта можа быць музыка. Гэта можа быць стыль жыцця. Яшчэ гэта лёс. Тое, чаго не абмінуць, не абыйсці, не збочыць. У маім жыцці дзіўна перапляліся ўсе значэнні гэтага кароткага вострага і гучнага слова.

Тамагаўк. Не ведаю, чаму мне прыгадалася гэтае слова. Можа, я проста люблю вестэрны?

Урад, урадлівасць. Можна падумаць, што гэта аднакарэнныя словы. І так хочацца, каб абодва гэтыя словы не асацыяваліся з «бітвай за ўраджай». А каб неяк спакойна, ціха і прафесійна сабралі ўраджай, а з усяго ўраду на гэта б звяртаў увагу адно міністр сельскай гаспадаркі, як і належыць.

Час. Бывае, ён ляціць стралою. Гады мінаюць адзін за адным – не паспяваеш лічыць. А раптам пачынае цягнуцца марудна, як чарга ў банку. Глядзіш на гадзіннік – стрэлка нібыта зусім не рухаецца. Яшчэ ён бывае прошлы, цяперашні і будучы.

Хочацца верыць, што ўчора было някепска, сёння – добра, а заўтра будзе выдатна. Але час – парадаксальная рэч, як я казаў вышэй, і ніхто ні ад чаго не застрахаваны.

Эра. Гэтая новая эра – зусім іншая. І ўжо цяжка ўявіць сябе ў папярэдняй – без інтэрнэту, без айфона, без безлічы розных дэвайсаў. Гавораць, у той, папярэдняй, было нешта сапраўднае – тое, чаго няма ў цяперашняй. Не ведаю.

Раней цёткі гадзінамі размаўлялі па хатніх тэлефонах. Плёткі – чуткі, праўда – няпраўда… Цяпер яны гэтым займаюцца ў сацыяльных сетках. Я не кажу, што нічога не змянілася. Я хачу сказаць, што мне ў гэтай новай эры досыць камфортна, і я не прагну вяртання ў папярэднюю, як некатoрыя.

Юнацтва. У юнацтве я хоць і быў дурны, як сабака да году, але ўжо вызначыў для сябе некаторыя прыярытэты: свабода, любоў, творчасць. Можна дадаць сюды веру і надзею. Яшчэ вызначылася мова творчасці і жыцця.

Шмат для каго юнацтва – гэта далёкі шчаслівы час, калі ўсе былі хіпі-панкамі, музыкамі, змагарамі з сістэмай, кахалі і ладзілі вар’яцкія імпрэзы. Дык вось для мяне гэты час цягнецца дагэтуль.

Запісала Юлія Ваўчок

Фота: Андрэй Давыдчык

Алфавит Екатерины Аверковой

Алфавит Максима Леонидова

Алфавіт Уладзіміра Садоўскага

Алфавит KANAPLEV+LEYDIK

Алфавіт Андруся Такінданга

Алфавит Анны Силивончик

Алфавит Владимира Козлова

Алфавит Дяди Вани

Алфавит Лары Фабиан 

Алфавит Кирилла Шимко

Алфавит Алексея Ягудина

Алфавит Ангелины Уэльской

Алфавит Саши Варламова 

Алфавит Юрия Зиссера

Алфавит Сати Спиваковой

Алфавит Ники Сандрос

Алфавит Светы Бень

Алфавит Анны Бонд

Алфавит Ильи Лагутенко 

Алфавит Владимира Цеслера

Алфавит Мелиты Станюты

Алфавит Дениса Дудинского 

Алфавит Александра Куллинковича

Алфавит Максима Поташева